Hoe vegetatie steden koelt - een verhaal van twee hoofdsteden
Op een zomerdag kunnen steden 5-10°C warmer zijn dan het omliggende platteland. Donkere oppervlakken absorberen zonlicht. Beton slaat warmte op. Airconditioners pompen warme lucht de straat in.
Dit is het Stedelijk Hitte-eiland effect - en het wordt erger naarmate steden groeien en zomers heter worden.
Oppervlaktetemperatuur gemeten door satelliet boven de stadskern van Barcelona op een zomermiddag. Heet genoeg om blote voeten te verbranden.
Landsat-satellieten dragen thermische sensoren die oppervlaktetemperatuur meten. Blauwe gebieden zijn koeler, rode gebieden warmer.
Bereik: 27°C tot 52°C. De stadskern gloeit rood.
Bereik: 11°C tot 42°C. Meer blauw, meer zichtbare groene ruimtes.
Bomen en planten koelen steden op twee manieren: schaduw blokkeert zonlicht, en evapotranspiratie geeft waterdamp af die warmte absorbeert.
Een enkele volwassen boom kan het koelende equivalent leveren van 10 kamer-airconditioners die 20 uur draaien.
Kopenhagen heeft bijna drie keer zoveel vegetatiedichtheid als Barcelona - en oppervlaktetemperaturen die gemiddeld 10°C koeler zijn.
Binnen elke stad houdt de relatie stand: wijken met meer vegetatie hebben lagere oppervlaktetemperaturen. Parken zijn koele eilanden in een zee van hitte.
Dit gaat niet alleen over comfort - extreme hitte doodt meer mensen dan elk ander weerfenomeen. Groene infrastructuur redt levens.
Bomen langs straten bieden schaduw en koeling waar mensen lopen.
Vegetatie op daken verlaagt gebouwtemperaturen en waterafvoer.
Parken creëren koele zones waar omliggende wijken van profiteren.
Naarmate klimaatverandering hittegolven versterkt, wordt stedelijke vegetatie kritieke infrastructuur. De data toont welke wijken het meest groene investeringen nodig hebben.
